Door: Stefan van Oorschot

David Bowie had het idee dat de interpretatie van de toeschouwer onderdeel is van ieder kunstwerk: zonder toeschouwer is een kunstwerk niet af. Volgens mij klopt dit idee wel.

Soms kom ik met mijn bezorgronde langs een leuk bronzen beeld. Het is een hondje, het zit in het gras en heeft een berustende en ietwat oplettende houding. De vormen van het hondje zijn wat overdreven, vooral z’n snuit is nogal uit proportie, en dat geeft een grappig effect.

Het hondje beurt me een beetje op als het snertweer is. Zeg zelf: als je met kou en natte sneeuw langs dit beeld fietst, daar word je toch vrolijk van!? Maar het beeld is niet alleen maar grappig: het heeft ook iets melancholisch, alsof het beestje op z’n baasje zit te wachten. Die combinatie van vrolijkheid en melancholie geeft het beeld een zekere spanning. Geweldig!

Die dag fiets ik weer langs mijn hondje en besluit even uit te zoeken wie de kunstenaar is. Ik loop om het beeld heen maar zie zo snel geen naam. Iemand van de plantsoenendienst komt naar me toe (“zoekt u iets?”) en weet me te vertellen dat het beeld gemaakt is door Tom Claassen en dat het beeld “De Eland” heet.

Een Eland. Juist ja. Geen hondje dus, maar een Eland. Ik kijk nog eens naar die snuit: een Eland, tja, dat kan natuurlijk ook. Een tikje in verwarring moet ik op dat moment denken aan het idee van David Bowie. Ha! Mijn interpretatie is mijn interpretatie! Iedere toeschouwer mag een eigen interpretatie op een kunstwerk plakken. Mijn interpretatie is helemaal geldig omdat ieders interpretatie geldig is! Gerustgesteld door die gedachte stap ik op de fiets om weer verder te rijden.

Dag hondje! Tot de volgende keer! Je baasje komt vast snel weer terug.