Helemaal verkleumd kom ik terug in de apotheek van een zware, lange rit. Het sneeuwt en waait en ik heb het koud. Er zijn echt momenten waarop ik het leuker vind om koerier te zijn. De hoofdwegen in de stad zijn nog enigszins sneeuwvrij, maar de fietspaden en straten in de wijk zijn dat natuurlijk niet. Daar waar ik normaal gesproken zeg maar doorrijd tot aan de voordeur moet ik nu het laatste stuk lopend door de sneeuw banjeren. En na een ronde van bijna vier uur vind ik het wel mooi geweest.

Achter in de apotheek waar de kratten met de pakketjes voor de koeriers van Velomedi staan kom ik collega H. tegen. Hij doet vandaag de dagelijkse ronde; ik heb de kleine baxterronde gedaan. Hij werkt nog niet zo heel lang als koerier. Het is een jonge, vlotte en gezellige gast. We hebben natuurlijk even een kort praatje. Het leuke aan H. is dat hij leuke vragen stelt. Hij vraagt mij: “Wat is nu jouw leukste adres?”. Ik zit nog een beetje in de slechte flow van de onbehaaglijke sneeuwrit en geef een appartementengebouw aan waar ik snel zes baxterpakketjes bij de gezamenlijke brievenbussen kon droppen. Daar was ik zeker vandaag heel blij mee. Dat ruimt lekker op! Maar nee, H. bedoelt meer de mens achter de voordeur dan wel de brievenbus. Daar denk ik even over na. Het zijn er eigenlijk best veel – is mijn conclusie. Er zijn heel wat klantjes waar ik kort even een praatje mee maak of een klant die altijd vanaf de bank even naar mij zwaait. Mensen zijn over het algemeen heel dankbaar en dat maakt het werk voor mij hartstikke leuk.

Ik merk dat ik door de vraag van H. in een andere flow kom. Want - ondanks de belabberde weersomstandigheden - zag het er vandaag natuurlijk buiten in de sneeuw prachtig uit. Er wordt heel wat afgesleed, gegleden en sneeuwbalgevochten en lol gemaakt. We moeten er maar van genieten; zo vaak hebben we deze weersomstandigheden in Nederland niet meer.

Dus: dankjewel H! Fijn dat jij mijn collega bent.