Iedere bezorger kent ze: de bordjes in flats waarop je kunt vinden welk appartement op welke verdieping zit. Gelukkig hangt er bijna altijd ook nog zo’n bordje in de lift. Handig!
Die dag moet ik een flink stuk naar boven: ik stap de lift in en kijk naar het lijstje met etage- en appartement nummers. Aluminium, met zwarte cijfers & letters. Ik schat dat het bordje ergens in de jaren ’90 is gemaakt.

Maar er is iets bijzonders aan dit bordje. Wat proporties betreft wringt het een beetje. Hoewel. Het is moeilijk te zeggen eigenlijk. De ruimte tussen het woord ‘etage’ en ‘huisnummer’ is net een tikje onvoldoende. De etagenummers zijn groter dan de huisnummers, da’s op zich prima, maar ze zijn net iets te groot groter, om het zo maar eens te zeggen. Hoewel. Ik glimlach naar het bordje: er zit beslist handwerk in. Ook al is het aluminium met een machine ingefreesd, en zijn de letters met een computer ontworpen, toch zie je: dit bordje is door een mens gemaakt. De maker heeft het bordje karakter gegegeven!

Op de weg terug naar beneden maak ik een foto van het bordje en bedenk me dat het bordje duidelijker is dan bordjes die helemaal kloppen. Bovendien valt het bordje enorm op, juist omdat het ‘proportie-technisch’ een beetje afwijkt. Want zeg nu zelf: wie zou er ooit een foto maken van een perfect bordje!? Ja, het is beslist zo: dit bordje is door zijn karakter duidelijker en opvallender geworden. En via een grappige omweg is het bordje daarmee weer helemaal perfect: perfect door zijn imperfectie!