Chabotpad

Ik weet heus wel dat Bart Chabot een BN’er is, maar heb nooit de moeite genomen me te verdiepen in deze persoon. Zelfs de link met Herman Brood en de vierdelige biografie die Bart Chabot over onze Nederlandse rock&roll ster schreef heeft me niet aan kunnen zetten tot enige interesse. En zo is Bart Chabot voor mij nog altijd gewoon een raar, grappig mannetje, iemand die af en toe om onduidelijke redenen in talkshows opduikt.

Die dag bezorg ik weer in een buurt waar ik me altijd verbaas over de straatnamen. Het stikt er van de doctoren, monseigneurs en architecten. Mijn PDA stuurt me naar de ‘Architect Peutzweg’, om me vervolgens te vertellen dat ik rechtsaf het Chabotpad op moet. Ik verbaas me over die naam, en vind het wel grappig. Het Chabotpad!?

Ik kijk naar rechts maar zie geen pad: er is daar echt geen pad en ik rij dus verder. Maar nee, de navigatie is onverbiddelijk: ik word teruggestuurd en moet linksaf het Chabotpad op. Ik zie alleen maar de kopse kant van een flatgebouw en wat bosjes! Maar dan toch, aha: er is daar (achter die bosjes) inderdaad een pad. Wat een gekke plek voor een pad! Het is met een soort steenslag verhard, donker, lelijk, een beetje unheimisch zelfs.

Met een glimlach zie ik de straatnamencommissie voor me, die met de handen in het haar zit. Dit onooglijke, bijna onzichtbare, half-verharde, korte paadje vernoemen naar admiraal, minister, bisschop of zelfs maar pastoor, dat kàn toch niet jongens!? Dan komt een commissielid op het idee een grap uit te halen: het is zo’n gekke plek voor een pad, zullen we het vernoemen naar die Chabot, je weet wel, van de televisie. Het bezwaar ‘maar die is nog niet dood’ wordt weggewuifd (dat maakt de grap alleen maar leuker!). De hele commissie heeft het gevoel iets stouts gedaan te hebben. Iets ondeugends. Eindelijk iets wat ze straks in geuren en kleuren aan de kleinkinderen kunnen vertellen.

Ja, zo moet het ongeveer gegaan zijn, daar aan de keukentafel van de straatnamencommisievoorzitter.

Met die gedachtegang fiets ik het pad af en zie dan tot mijn verbazing dat het Chabotpad overgaat in de Chabotstraat. Vreemd denk ik (voor een grap gaat dit zelfs voor die mieterse jongens van de commissie wel wat ver). Maar ik moet verder met m’n bezorgronde en laat de kwestie Chabot even voor wat het is.

Heel veel later na een discussie aan m’n eigen keukentafel en wat onderzoek blijkt het pad (en de weg) vernoemd te zijn naar de heer H.A.M. Chabot, directeur van een stoomtimmerfabriek die daar in de buurt stond.

Gelukkig merk ik dat het Chabotpad voor mij gekoppeld blijft aan Bart Chabot. Want hoe dan ook past dat gekke paadje prima bij die persoon.

Nu maar hopen dat er in de toekomst ooit een pad naar ons fietskoeriers vernoemd wordt. Het fietscourierpad: een raar, grappig, kronkelig pad, langs een riviertje, dat uitkomt op een uithoek van een parkeerplaats. Zo’n pad.